In coaching werken we met mensen die zich bezighouden met fundamentele vragen over richting, zingeving, gedrag en verantwoordelijkheid. Dat maakt ons werk betekenisvol — en soms complex. Niet alles wat een coachee inbrengt, hoort vanzelfsprekend binnen coaching thuis. En juist op die grens wordt ons vak ethisch.
Deze ICF Global-gids over het doorverwijzen van coachees behandelt een onderwerp waarover elke coach naar mijn mening zorgvuldig moet hebben nagedacht, openlijk moet hebben gesproken en in de praktijk moet hebben belichaamd: “Wanneer gaat u door met coachen, en wanneer is het in het belang van de coachee om hen door te verwijzen naar therapie of andere professionele ondersteuning?”
De ICF Code of Ethics, Artikel 5.1 (2025), is in dit opzicht duidelijk en weloverwogen. Het vraagt ons om:
“Mijn coachingkwalificaties nauwkeurig identificeren en werken binnen de grenzen van mijn niveau van coachingcompetentie, expertise, ervaring, training, certificeringen en mijn ICF-referentie.”
Doorverwijzing is dan ook geen teken van onbekwaamheid. Integendeel, het is een teken van professioneel bewustzijn, ethisch leiderschap en zorgvuldigheid. Het vereist dat u uzelf serieus neemt in uw rol en de coachee niet vraagt om iets te dragen dat elders beter ondersteund zou worden.
De ICF-gids ondersteunt u bij het:
- herkennen van signalen die buiten het bereik van coaching kunnen vallen;
- onderscheid maken tussen coaching en therapie zonder een diagnose te stellen;
- voeren van het doorverwijzingsgesprek met respect en duidelijkheid;
- trouw blijven aan zowel de coachee als de ethische normen van ons beroep.
Ik nodig u uit om deze richtlijnen niet als een checklist te lezen, maar als een ethisch kompas. Neem ze mee in uw reflectie, uw supervisie, uw intervisie en uw gesprekken met collega-coaches. Juist op deze momenten, waar het uitdagend wordt, laat coaching zien hoe volwassen en betrouwbaar het vakgebied kan zijn.
